Dag één. Het begint 's nachts en het houdt niet op. Dat is geen probleem — we hadden toch een rustdag gepland, en er is iets prettigs aan binnen zitten terwijl het buiten tekeergaat. Koffie, een boek, het geluid op het dak. Dit is het beeld dat mensen hebben bij slecht weer in een camper, en op dag één klopt het nog.
Wat je op dag één al merkt, is de condens. Zes uur binnen zitten met twee mensen, koken, natte jassen aan een haak: het glas beslaat, de ramen druipen, en in de hoek achter het bed voelt het klam. De verwarming aan helpt tegen het gevoel maar niet tegen de oorzaak. Wat wel helpt is een dakluik op een kier — tegenintuïtief, want het regent, maar zonder luchtstroom gaat het vocht nergens heen. De aanhoudende koudebruggen doen de rest, zoals eerder besproken in Te veel accu, te weinig isolatie.
Dag twee. De regen is hetzelfde, het humeur niet. Twee mensen in twaalf vierkante meter merken op dag twee precies hoe klein twaalf vierkante meter is. Niemand zegt er iets van, maar er wordt vaker gezucht en er wordt langer over kleine dingen gedaan.
Wat op dag twee opvalt, is dat het niet de ruimte is die knelt maar de indeling. Er is één plek waar je comfortabel kunt zitten, en die is bezet. Er is geen tweede plek waar je alleen kunt zijn met een boek. De tafel staat vol omdat hij tegelijk eettafel, werktafel en aanrecht is. En alles wat je nodig hebt, ligt onder iets anders.
Dat is de les die drie dagen regen je oplevert en een zonnige week nooit: bij mooi weer speelt je leven zich buiten af en is de camper een slaapplek. Bij slecht weer is de camper alles, en dan blijkt of de indeling werkt. De meeste indelingen zijn ontworpen voor de zon.
We halen 's middags de natte spullen naar buiten onder de luifel, gooien alles uit de achterste kast en sorteren het opnieuw. Niet omdat het moest, maar omdat het iets te doen was. Achteraf is het de nuttigste twee uur van de hele week geweest — het is precies de oefening uit Je indeling herzien na het eerste seizoen, alleen dan onvrijwillig.
Dag drie. Beter. Niet omdat het weer verandert, maar omdat het ritme dat wel doet. Je bent gestopt met wachten tot het ophoudt. Ontbijt duurt een uur, er wordt gelezen, er wordt iets gerepareerd wat al drie maanden kapot was. De condens is onder controle omdat het dakluik nu standaard op een kier staat en de handdoeken buiten hangen in plaats van binnen.
Om vier uur breekt het even open. Twintig minuten laag licht op een nat landschap, dat er vier keer beter uitziet dan hetzelfde landschap in de zon zou hebben gedaan. Dan trekt het weer dicht.
Wat we eraan overhielden. Drie dingen die we sindsdien anders doen.
Ventileren tijdens regen, niet erna. Een dakluik op een kier en een raam aan de lijzijde open kost warmte en bespaart vocht, en vocht is duurder.
Een tweede zitplek maken die geen eettafel is. Dat hoeft niet groot te zijn — een hoek van het bed met een kussen tegen de wand en een leeslampje is genoeg. Het gaat erom dat twee mensen op verschillende plekken kunnen zijn.
En een dag regen inplannen. Niet hopen dat het niet gebeurt, maar het aantal reisdagen zo kiezen dat er ruimte is om twee dagen niets te doen. Wie krap plant, rijdt door de regen naar een volgende plek in de regen — en dat is de enige manier om van drie dagen regen een slechte week te maken.
En één ding dat we niet veranderd hebben: doorrijden bij regen om ergens anders te gaan staan. Dat is de reflex, en het werkt bijna nooit. Je komt aan op een onbekende plek in hetzelfde weer, in het donker, zonder te weten waar de lozing zit — en je hebt de enige plek opgegeven waar je inmiddels je draai had gevonden.
Blijven staan is op dag twee de minst aantrekkelijke keuze en op dag drie de juiste.
Wat we ook hebben aangepast: één droge activiteit die klaarligt. Een spel, een boek dat je nog niet was begonnen, een klusje aan de camper waar geen haast bij is. Niet als vermaak, maar omdat de tweede dag beter verloopt als er iets te doen is dat je niet ter plekke hoeft te bedenken.
Hoe hou jij het vol als het weer je stilzet? Deel je oplossingen met de Nomad for Life-community — dit is het onderwerp waar de meeste praktijkkennis in zit en het minst over geschreven wordt.
